வெள்ளிச்சலங்கைகள்...

பொதுவாக அமெரிக்காவில் சாமானியனுக்கு எல்லாமே  எளிதில் எட்டும், இந்திய பொருள்கள், கலைகள்  உட்பட.  உதாரணமாக எந்த ஒரு புதிய‌ திரைப்படத்தையும்  முதல் நாளில்  எளிதில் பார்த்துவிடலாம், உயர்ரக மாம்பழங்கள் எப்பொழுதும் சாப்பிடலாம், இன்னும் இங்கே முனியாண்டி விலாஸ் கொத்து பரோட்டாவும் சால்னாவும் மட்டும்தான் வரவில்லை. வடக்கிந்திய, தெற்கிந்திய பொருட்கள் ஆடை ஆபரணங்கள் பெரும்பாலும் எங்கும் கிடைக்கும். இன்னும் இந்திய இதிகாச / வரலாற்று நாடகங்களுக்கான மேக்கப் சாதனங்கள் கூட கிடைக்கும். தமிழ் நாட்டில் சற்று பெரிய நகரமான திருச்சியில்கூட இவையெல்லாம் நினைத்தால்  கிடைக்காது, சரி.. சரி.. விஷயத்துக்கு வருவோம்.

நண்பர் ஒருவர் சில வாரங்களுக்கு முன்னால் "பிரபாவதி பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறீங்களா, அது ஒரு இந்திய‌ கிளாசிக்கல் டான்ஸ் ஷோ, ப்ராட்வே ஷோ மாதிரி இங்கு நடத்துறாங்க,அதில் கிடைக்கும் பணம் AIM for SEVA - இந்திய குழந்தைகளின் கல்வி மற்றும் நலனுக்காக சென்றடைகிறது" என்றார். "சரி பார்க்கலாம்" என்று சொல்லியிருந்தேன்.

சென்ற ஞாயிறு காலை திடீரென்று அவர் வீட்டுக்கு வந்து, "வரும் ஞாயிறு அந்த ஷோ இங்கு நடக்கிறது, இந்தாங்க அதுக்கான பாஸ், இது ஒரு சாரிட்டி ஷோ, அதனால உங்களால டொனேட் பண்ண முடிஞ்சா கொடுங்க, மேலும் உங்களுக்கு தெரிஞ்சவங்களிடமும் சொல்லுங்க" என்று சொல்லிச்சென்றார். கலைகளின் மீது கொஞ்சம் ஆர்வம் உண்டு, சிறு வயதில் ஒரு முறை பூந்தளிர் பத்திரிக்கைக்கு படம் வரைந்து அனுப்பியுள்ளேன் - அது  பத்திரிகையில்  வெளிவரவில்லை   என்பது வேறு. ராகம், தாளம், பல்லவி, பரத நாட்டியம், குச்சுப்புடி, களரி எல்லாம் சாமானியனுக்கு எட்டாக்கனி. டிவியிலோ திரைப்படத்திலோதான் பார்க்கலாம். அலுவலகத்தில் தெரிந்தவர்களிடமெல்லாம் இதைப்பற்றி சொன்னேன். ஷோவைப்பற்றி கூகுள் செய்து தெரிந்து கொண்டு மனைவியிடம் சொன்னேன், பெரிய சுப்புடுன்னு நினைப்போ என்கிற மாதிரி பார்த்தாள்.

காலையில் சீக்கிரமாகவே முழித்துக்கொண்டேன், சனி ஞாயிறுகளில் 8-மணிக்குமேல் படுத்திருந்தால் என்னமோ ஒரே கில்டி பீலாக இருக்கும், எப்பொழுதும் அருகில் இருக்கும் பார்க்கில் அனைவரும் எழுந்திருக்கும் முன்பு ஓடி ஆடி வருவேன், சற்று குளிராக இருந்ததால் சோம்பலாக இருந்தது, மேலும் சாயந்திரம் நடக்கும் நிகழ்ச்சிக்காக எனர்ஜியை சேமித்துக்கொண்டேன்.

நிகழ்ச்சி ஆரம்பிப்பதற்கு ஒரு மணி நேரம் முன்னாடியே அங்கிருந்தால் ஏதாவது முன்னாடி சீட் கிடைக்கும் என்று டிக்கட்டை எடுத்து பார்க்கும்போது V வரிசை 7,9,11 என்றிருந்தது,  நடுவிலுள்ள நம்பரைக் காணோமே ஏதாவது நம்மை வச்சு காமெடி கீமடி பண்ணப்போறாங்களா என்று சொல்லிக்கொண்டே கேமரா பேக்கை எடுத்து வைக்கும்போது மனைவியும், பையனும் கிலிப்பிடித்த மாதிரி பார்த்தார்கள், "Daaad... why are you taking the camera bag, this is a dance show" என்றான், அவனுக்கு அவன் கவலை போட்டோ எடுக்கிறேன்னு சொல்லிட்டு எங்கேயாவது நிக்கவச்சு கொல்லுவானேன்னு.

ஒரு வழியாகக்கிளம்பியாச்சு, இடத்தை நெருங்கும்போது ஆளரவத்தைக் காணோம் ஒரே காடு, நியூஜெர்சியில் இப்படி ஒரு இடமா என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, டிக்கட் கொடுத்த  நண்பர்-வாலன்டியர் ரோட்டில் நின்று வரும் கார்களுக்கு வழி காட்டிக்கொண்டிருந்தார். அப்பாடா என்று காட்டிய இடத்தில் சென்று பார்க்கிங்கில் காரை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே சென்றோம். நிறைய தமிழ் மக்கள் - நம்நாட்டு உடையலங்காரத்தில், பார்க்கவே கலர்புல்லாக இருந்தது.

டிக்கட்டை காண்பித்தவுடன் ஒரு வெள்ளைக்கார பெண்மணி உள்ளே அழைத்துச்சென்றார், அவரிடம் "can we occupy any seat?" என்றேன்,  "No, only assigned seats" என்று கனிவாகச் சொல்லி கடைசியிலிருந்து ஐந்தாவதாக உள்ள வரிசையையும், இருக்கையையும் காட்டிவிட்டுச் சென்றார். ஓகே, பரவாயில்லை, நாம கொடுத்த காசுக்கு இந்த சீட்டே பெரிசு என்று நினைத்துக்கொண்டே அமர்ந்தேன். நிகழ்ச்சி ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பாக AIM for SEVA அமைப்பை பற்றி ஒரு சிறிய டாக்குமென்டரி, பின்அதிக நன்கொடை அளித்தவர்கள் பற்றி மைக்கில் சொன்னார்கள், அவர்களுடைய பெயர்களும் திரையில் ஓடியது, அதில் கடைசியாக சில பெயரில் என்பேரும் ஓடியது, பக்கத்தில் தன் நண்பிகளுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த மனைவியிடம் சொன்னேன், நம்பாத மாதிரி சிரித்தாள்.
கும்மிருட்டு, அமைதி, நிகழ்ச்சி ஆரம்பித்தது,  நினைத்ததைவிட நிகழ்ச்சி நன்றாகவே இருந்தது, நடன அமைப்பும், ஒளி அமைப்பும் அருமை. முதன் முறை Indian classical dance முழுவதுமாக 2-மணி நேரம் நேரில் கண்டுகளித்தேன். அற்புதம், நிறைவு.

நிகழ்ச்சி முடிந்து வெளிவரும்போது வாலன்டியர்- நண்பருக்கு நன்றி தெரிவித்தேன். உடுப்பி ஹோட்டல் சாப்பாடு என்று சொல்லி டைனிங் ஹாலில் விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள், ஒரு டப்பாவை வாங்கி அதில் உள்ள வடையை சாப்பிட்டு வந்த நெஞ்செரிச்சலைத்தவிர மற்றதெல்லாம் சிறப்பாக இருந்தது. அன்றிரவு எதையோ சாதித்த மாதிரி ஒரு உணர்வு.

நான் எடுத்த சில படங்களை இங்கே போட்டிருக்கேன்.

மேலும் AIM for SEVA வருடாவருடம் செப்டம்பர் - அக்டோபர் மாதத்தில் அமெரிக்காவில் பல இடங்களில் இந்தியாவிலிருந்து சிறந்த நடனக்குழுவினரை வரவழைத்து வெவ்வேறு கான்செப்டுகளில் இந்நிகழ்ச்சி  நடத்துகிறார்கள். இந்த வருடம் Bharatanjali குழுவினர் வருகிறார்கள், 20th September Nash Theater, 118 Lamington Road, Branchburg NJ 08876ல் நடக்க இருப்பதாக அதே நண்பர் இமெயில் அனுப்பியுள்ளார். நீங்கதான் blogல்லாம் எழுதுவீங்களே கொஞ்சம் இதைப்பத்தியும் எழுதுங்க என்றார். நிகழ்ச்சியை பாருங்க. கடல்கடந்து வர நம் நடனக்கலைஞர்களை ஊக்குவிச்ச மாதிரியும் இருக்கும்.